ΤO ELIXIR-RADIO ΣΤΗΝ DREAMLAND.

Η Dreamland μετά απο έναν χρόνο “ξεκούρασης” έκανε την επανεμφάνιση της ξανά φέτος.
Ένα απο τα festival που αγαπήθηκαν απο τους λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής το 2014 , μετά απο το περσινό φιάσκο , επέστρεψε για να μείνει.
Το Elixir Radio βρέθηκε εκεί , αυτή την φορά όχι μόνο ως χορηγός επικοινωνίας αλλά ως ένα απο τα ραδιόφωνα που θα αναλάμβαναν δράση στα decks του festival στα πρωινά stages.
Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι και μέσα απο τα μάτια του Ανδρέα Θωμόπουλου , σας διηγούμαστε την εμπειρία μας στην Ονειροχώρα.

13914106_873784076060301_1013255830745366205_o

Ηταν ξημερώματα Παρασκευή οταν άυπνος (αφού είχα σχολάσει μόλις ενα τέταρτο πιο πριν απο το νυχτερινό μαγαζί που εμφανίζομαι φέτος) , ξεκίνησε το ταξίδι μου με μερικούς φίλους με προορισμό την Αρχαία Ολυμπία και την Olympialand , όπου εκεί θα διεξαγόταν το φετινό Festival της Dreamland.
Αφού δεν πρόλαβα καλά, καλά να τελειώσω τον καφέ μου το καράβι ήδη έδενε στο Λιμάνι της Κυλλήνης, επιβιβαστήκαμε στο αμάξι και η διαδρομή ξεκίνησε.
Να πω την αλήθεια , δεν κατάλαβα και πολλά απο την διαδρομή , αφού αποκοιμήθηκα στα επόμενα 5 λεπτά.Ξύπνησα μόλις άκουσα την κοπέλα μου να λέει “Φτάσαμε” , αλλά ανοίγοντας τα μάτια μου συνειδητοποίησα πως απλά είχαμε χαθεί.Ρωτήσαμε έναν περαστικό οδηγό και ο τύπος απλά μας έστειλε πάνω σε ένα βουνό. Βρήκαμε όμορφο το τοπίο , οπότε κατεβήκαμε να τραβήξουμε κάποιες φωτογραφίες και να ξεκινήσουμε τα story μας στο Instagram.
Να μην τα πολυλογώ.Αφού κοντέψαμε να μπούμε με το αμάξι μέσα στα αρχαία της Αρχαίας Ολυμπίας , ξύπνησα έναν εκ των διοργανωτών του Festival ώστε να μας προσανατολίσει. (Παράπονο νούμερο 1 : 0 σηματοδότηση στους δρόμους για το που βρίσκεται το festival).
Με εκείνα και με τα άλλα , καταφέραμε να φτάσουμε στον χώρο της κατασκήνωσης.Αφού έστισα την σκηνή μου και τελείωσα με την τακτοποίηση των προσωπικών μου ειδών , έκανα μια βόλτα στον χώρο του festival ώστε να δω , που βρίσκεται τι.
Βρέθηκα με έναν απο τους διοργανωτές του festival και ενημερώθηκα για το ποτε θα ξεκινήσει το stage μας.Το οποίο δυστυχώς θα καθυστερούσε , κάτι που αυτομάτως σημαίνει οτι θα έπρεπε να αναγκαστώ να διώξω κάποιον ή να κρατήσω όλους τους παραγωγούς μου αρκετές ώρες παραπάνω στον χώρο του festival μέχρι να εμφανιστούν στο stage.
Για καλή μου τύχη , σχεδόν όλα τα παιδιά , είχαν την δυνατότητα να μείνουν λίγο παραπάνω.Εκτός απο τον Νίκο Καλογερία, ο οποίος λόγο των επαγγελματικών του υποχρεώσεων δεν μπορούσε να περιμένει κ΄αλλο και έτσι πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Το άγχος με είχε κυριαρχήσει και ολόκληρος , πίστευα πως κρεμόμουν απο μια κλωστή , που αν την ακούμπαγες λίγο θα κοβόταν και εγώ θα γινόμουν ένα με το έδαφος.
Η ώρα είχε φτάσει 18:30μ.μ και ένιωθα τις αισθήσεις μου να με εγκαταλείπουν , καθισμένος σε ένα τραπεζάκι με 10 άτομα πάνω απο το κεφάλι μου να με ρωτούν πότε θα ξεκινήσουμε και εγώ περίμενα μια ενημέρωση ώστε να τους δώσω το “ΟΚ” για να πάρουν τον δρόμο προς την σκηνή.

13879384_877654832339892_7128843438355439826_n

Το μήνυμα ήρθε στις 19:00μ.μ, με την διοργανώτρια αρχή να μου ζητά να ξανα βγάλω line up το οποίο θα παρουσιαζόταν μέσα στις 3 ημέρες του Festival σε διάφορες κενές ώρες.
Ανακουφίστηκα εφόσον εκ μέρη όλο αυτό μας βγήκε σε καλό και πολλά απο τα παιδιά πήραν μια θέση στο Main Stage του festival.
Κάπως έτσι οι Duende βρέθηκαν πάνω στο stage και το ταξίδι ξεκίνησε.Όσο και να ήθελα να αποβάλω το άγχος , δεν με άφηνε εφόσον δεν μπορούσα να διανοηθώ και να συγχωρήσω το παραμικρό λάθος απο τους παραγωγούς μου on stage.
Για να τα λέμε και όλα όμως , τα παιδιά στάθηκαν στο ύψος τους , δώσανε τον καλύτερο τους εαυτό και πραγματικά μάγεψαν τους πάντες.
Ακούγοντας όλα τα set και των μεγάλων παραγωγών που βρέθηκαν στο stage της Dreamland , πραγματικά τα δικά μας παιδιά δεν είχαν τίποτα απολύτως να ζηλέψουν μουσικά.Σε θέμα σκηνικής παρουσίας όπως ηταν λογικό λίγο πολύ όλοι είχαμε το άγχος και δεν ήμασταν 100% ο εαυτός μας.Πολύ περισσότερο εγώ , ο οποίος βρέθηκα στα decks στις 21:00 , ανοίγοντας ουσιαστικά το main stage της Παρασκευής.Με κόπωση 100% και με ένα απάλευτο άγχος  αφου γνώριζα πως ακριβώς απο πίσω μου ηταν μερικά απο τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου , όπως οι Nikko Sunset , Γιώργος Σειράς , Xenia Ghali , Playmen κ.α.

Ευτυχώς όμως , όλα πήγαν καλά.Τα set του Elixir Radio σταμάτησαν κάπου εκεί και σειρά πήραν οι DJ’s και παραγωγοί του Main Stage.
Η κούραση εξαφανίστηκε μαζί με το άγχος και κάπου εκεί , το μόνο που έπρεπε να κάνω ηταν να ζήσω την στιγμή.
Ηταν απλά μαγικά , ο κόσμος χόρευε ξέφρενος στους ρυθμούς της μουσικής.Γυμνοί , ξυπόλητοι , με ένα ποτό στο χέρι και το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλι τους βλέποντας το εναν μετά τον άλλον απο τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου να ανεβαίνουν στο Stage και να δίνουν το δικό τους χρώμα στο Festival των ονείρων.

13906929_877675305671178_3535136965884645879_n

Κάπως έτσι κύλησε και τελείωσε η Παρασκευή , ο ήλιος δεν άργησε να μας ξυπνήσει και ο Αλφειός ποταμός έμοιαζε ιδανικός για να αντιμετωπίσουμε την ζέστη ακούγοντας μουσικές απο το πρωινό stage του BEST FM της Καλαμάτας.
Ο κόσμος; Πολύ περισσότερος απο την Παρασκευή και όλα έδειχναν πως το βράδυ θα θυμίσει για τα καλά την Dreamland που αγαπήσαμε το 2014.
Το μπάμ όντως έγινε ,αργά το βράδυ όταν οι Ace2Ace ανέβηκαν στο stage.Τα παιχνίδια του Steve και η μουσικές επιλογές του Γιάννη Γεροντάκη απλά σε ταξίδεψαν στο 3ημερο του Ιουλίου το 2014 και κάπως έτσι συνεχίστηκε η βραδιά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες με την Anastasia Mantzari να κλείνει το Main Stage του Σαββάτου.

13958085_877456849026357_7034482134609861831_o

Την Κυριακή , αργήσαμε λίγο να σηκωθούμε και η αλήθεια είναι πως η πρώτη εντύπωση μόλις βγήκαμε απο την σκηνή , δεν ηταν και η καλύτερη.Αρκετοί απο τους κατασκηνωτές είχαν αποχωρήσει ήδη , και μερικοί ακόμα μάζευαν σιγά σιγά.
Το βράδυ ήταν ακριβώς όπως το περιμέναμε.Λίγος ο κόσμος και αυτός καθισμένος περιμετρικά του stage στο χορτάρι ή στα τραπεζάκια των περιπτέρων γύρο γύρο κάτι που ανάγκασε τους διοργανωτές να ακυρώσει αρκετά απο τα ονόματα του main stage.Στην τελική καλά έκανε γιατί θεωρώ ανούσιο το να τους “κουβάλαγε” σε μια ουσιαστικά νεκρή μέρα.
Έτσι και εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να κάνουμε κάποιες παραπάνω γνωριμίες με όσους είχαν μείνει στο Festival.
Κάπου εκεί βρέθηκαν μπροστά μου , ένας απο τους παραγωγούς του σταθμού μου , ένας απο τους διοργανωτές του festival και ένας τρίτος που δεν γνώριζα.Με ρώτησε πως με λένε και μου ζήτησε να πάμε κάπου πιο πέρα να συζητήσουμε.Στην αρχή κόλλησα διότι δεν γνώριζα τι ακριβώς μπορεί να ήθελε.Μόλις μου συστήθηκε όμως , ένιωσα μια μικρή υπερηφάνεια.Τα παιδιά ήταν αυτοί που έβλεπα τόσες μέρες με κάμερες στα χέρια και τραβάγαν στιγμιότυπα απο τα όσα διαδραματίστηκαν το 3ήμερο που πέρασε.
Αυτά τα παιδιά λοιπόν είναι οι κύριοι που ετοιμάζουν το Feel Your Heartbeat Film , ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την ηλεκτρονική μουσική στην χώρα μας και θέλησαν να μου πάρουν μια συνέντευξη με θέμα τον σταθμό μας.
Ηταν μια ωραία εμπειρία που πραγματικά μου έφτιαξε την μέρα και το χάρηκα απο καρδιάς.

13909332_876932815745427_3528342570240795217_o

Τελειώνοντας θα αναφερθώ στα σχόλια που ακούστηκαν με το τέλος του festival απο διάφορους οι οποίοι μίλησαν για το “Τέλος της Dreamland” και θα διαφωνήσω εξηγώντας τον λόγο.
Έζησα απο κοντά και τις 3 ημέρες του festival και έκανα αρκετές συζητήσεις με παραγωγούς που εμφανίστηκαν στο Main Stage αλλά και με την διοργανώτρια αρχή.

13920501_877782758993766_2852232074453753652_o
Το συμπέρασμα που έβγαλα έιναι πως αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν αντιμέτωποι με κάποιες συγκυρίες την περασμένη χρονιά και καταστάσεις που δεν τους επέτρεψαν να διοργανώσουν το Festival , όντας όμως άτομα που πραγματικά αγαπάνε αυτό που κάνουν , αποφάσισαν φέτος να επαναφέρουν στο προσκήνιο την Dreamland με όποιο κόστος , θέλοντας να αποδείξουν στον κόσμο οτι ακόμα βρίσκονται εδώ και φυσικά να χτίσουν βάσεις για μια ακόμα καλύτερη διοργάνωση του χρόνου.
Ελλείψεις υπήρχαν , ας μην κοροιδευόμαστε , αλλά ας μείνουμε στο θετικό του όλου θέματος.

H Dreamland επέστρεψε.